Zioła mają właściwości lecznicze. Już nasze babcie wiedziały o cudownym działaniu ziół. Rokitnik zwyczajny to roślina opisywana w księgach medycznych datowanych na VIII wiek n.e. Obecnie rokitnik sadzony jest jako krzew ozdobny w ogrodach i parkach, a od niedawna wprowadzono go do uprawy jako krzew owocowy. Dzięki badaniom nad składem rokitnika opisano substancje czynne farmakologicznie, co pozwoliło wykorzystać różnorodne właściwości.
Rokitnik w ziołolecznictwie
Rokitnik zwyczajny to roślina szakłakowata z rodziny oliwkowatych. Nazywana bywa rosyjskim ananasem. Rokitnik syberyjski stosowany jest w Rosji. Występuje w Europie i Azji. W Polsce rośnie nad Bałtykiem na wydmach, tworząc tam gęste zarośla. Rokitnik jest odporny na zimno i suszę. Roślina jest wiatropylna. Owocami rokitnika są pomarańczowe pestkowce, soczyste, aromatyczne, o charakterystycznym kwaśno-cierpkim smaku. Zawierają dużo witamin (A, B, C oraz E). Owoce utrzymują się na roślinie przez całą zimę, aż do wiosny.
Owoce rokitnika zwyczajnego są wykorzystywane w ziołolecznictwie. Są bogate w witaminę C. Zawartość jest różna w poszczególnych odmianach i zależy od miejsca występowania danej rośliny. Rokitnik zwyczajny zawiera dużą ilość kwasu askorbinowego. Owoce rokitnika bogate są w flawonoidy, kwasy organiczne oraz wolne aminokwasy, których w owocach znaleziono aż 18. Olej rokitnika jest bogaty w kwas palmitynowy. Zawiera także witaminę E i betakaroten.
