rokitnik

Zioła mają właściwości lecznicze. Już nasze babcie wiedziały o cudownym działaniu ziół. Rokitnik zwyczajny to roślina opisywana w księgach medycznych datowanych na VIII wiek n.e. Obecnie rokitnik sadzony jest jako krzew ozdobny w ogrodach i parkach, a od niedawna wprowadzono go do uprawy jako krzew owocowy. Dzięki badaniom nad składem rokitnika opisano substancje czynne farmakologicznie, co pozwoliło wykorzystać różnorodne właściwości.

Rokitnik w ziołolecznictwie

Rokitnik zwyczajny to roślina szakłakowata z rodziny oliwkowatych. Nazywana bywa rosyjskim ananasem. Rokitnik syberyjski stosowany jest w Rosji. Występuje w Europie i Azji. W Polsce rośnie nad Bałtykiem na wydmach, tworząc tam gęste zarośla. Rokitnik jest odporny na zimno i suszę. Roślina jest wiatropylna. Owocami rokitnika są pomarańczowe pestkowce, soczyste, aromatyczne, o charakterystycznym kwaśno-cierpkim smaku. Zawierają dużo witamin (A, B, C oraz E). Owoce utrzymują się na roślinie przez całą zimę, aż do wiosny.

Owoce rokitnika zwyczajnego są wykorzystywane w ziołolecznictwie. Są bogate w witaminę C. Zawartość jest różna w poszczególnych odmianach i zależy od miejsca występowania danej rośliny. Rokitnik zwyczajny zawiera dużą ilość kwasu askorbinowego. Owoce rokitnika bogate są w flawonoidy, kwasy organiczne oraz wolne aminokwasy, których w owocach znaleziono aż 18. Olej rokitnika jest bogaty w kwas palmitynowy. Zawiera także witaminę E i betakaroten.

zioła dobre dla oczu

Łagodzą zaczerwienienia, podrażnienia, uczucie piasku pod powiekami. Wspomagają leczenie chorób narządu wzroku.
Wśród nich najbardziej znany jest świetlik łąkowy. Uszczelnia naczynia krwionośne siatkówki. Działa przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie. Dlatego jest polecany w zapaleniu spojówek i brzegów powiek na tle alergicznym i bakteryjnym. Daje ulgę oczom zmęczonym pracą przy komputerze czy oglądaniem telewizji. A także przekrwionym wskutek działania dymu papierosowego i zanieczyszczeń środowiska (kurz, spaliny). Łagodzi podrażnienia oczu występujące przy katarze.

Najlepiej używać go w postaci płukanki: łyżeczkę suszonego ziela zalać 1/4 l wody, zagotować pod przykryciem, trzymać na maleńkim ogniu 20 min. Ostudzić, przecedzić, przemywać oczy kilka razy dziennie, najlepiej sterylnym gazikiem (do kupienia w aptece). 

Podobne właściwości ma rzepik. Zaleca się go przy zapaleniu spojówek na tle alergicznym i bakteryjnym. Łyżkę stołową rzepiku należy zalać 0,5 l wody i gotować 20 minut. Używać tak, jak wywar ze świetlika.

Rumianek ma bardzo silne działanie przeciwzapalne, rozgrzewające i bakteriobójcze. Okłady z niego nie tylko dają ulgę zmęczonym oczom. Są też niezwykle skuteczne w leczeniu "jęczmienia". Wystarczy zaparzyć saszetkę rumianku w 1/3 szklanki wody i przykryć. Po 3 minutach napar jest gotowy. Przed przyłożeniem do oka saszetkę należy lekko odcisnąć, żeby nie ciekła i przyłożyć delikatnie na chore miejsce. Trzymać tak długo, aż wystygnie. Okłady powinno się robić kilka razy w ciągu dnia.

Także nagietek działa przeciwzapalnie i bakteriobójczo. Stosuje się go w stanach zapalnych spojówek, przekrwieniu i tzw. zespole suchego oka. Najlepiej używać wyciągu z nagietka w postaci kropli, które można kupić w aptece.

Uwaga! Przyrządzając płukanki, trzeba bardzo dbać o czystość używanych do tego naczyń. Uzyskane napary filtrować trzykrotnie przez papierowy filtr - to bowiem pozwoli usunąć drobinki ziół, które mogłyby podrażnić oko.

 Źródło: kobieta.interia.pl

polskie zioła szwedzkie

Receptura opracowana przez doc. dr.hab.Aleksandra Ożarowskiego.

SKŁAD MIESZANKI: ziele bożego drzewka,bylicy pospolitej i centurii po 50g, ziele drapacza lekarskiego,dziurawca,krwawnika,bobrka trójlistnego,kora kruszyny,kłącze tataraku,korzeń arcydzięgla i kwiat nagietka po 25g.

PRZEPIS:

Korzenie i kłącza dobrze rozdrobnić,np.rozetrzeć w możdżierzu i zmieszać z pozostałymi ziołami.

Cztery czubate łyżki mieszanki włożyć do słoika lub butelki,najlepiej z ciemnego szkła,i zalać 1/2 litra czystej wódki.

Odstawić na 10-12 dni.Często wstrząsać,nawet kilkakrotnie w ciągu dnia. Następnie składniki odsączyć i wycisnąć.

Płyn jeszcze raz przefiltrować przez gazę.

Pozostałe zioła {odsączone} zalać powtórnie 1/2 l wódki.

Pozostawić znowu na 10 dni często wstrząsając.Następnie płyn odsączyć.

Oba ekstrakty połączyć razem i przelać do ciemnych butelek.

Przechowywać w miejscu ciemnym i chłodnym lub w lodówce.

Zioła nie tracą wartości przez długi czas,nawet kilka lat.



Przygotowany specyfik można zażywać profilaktycznie jako środek uodparniający i wzmacniający.

1 łyżeczkę rano i wieczorem.Rozcieńcza się ją wodą lub ziołową herbatą {około 1/2 szklanki}

zioła szwedzkie

 Każdy kraj świata charakteryzuje się posiadaniem pewnego rodzaju roślinności, która jest szczególnie popularna w tym regionie. Tym samym każdy kraj posiada również zupełnie innego rodzaju roślinność, która ma innych charakter, skład oraz budowę. Duże problemy z roślinnością panują w krajach skandynawskich, gdzie zimy są długie i zimne i tym sposobem trudne jest stałe hodowanie jakichkolwiek roślin. Tymczasem okazało się, że na terenie Szwecji uzyskać można coś takiego, jak zioła szwedzkie. Wydawać by się mogło, że nie jest to kraj, w którym mogłyby rosnąć rośliny, które potrafią wpływać na ludzki organizm i to w sposób pozytywny. Zioła szwedzkie uznawane są właśnie za mające rewelacyjny wpływ na ludzki organizm. Przypisuje się im wręcz odmładzające właściwości, co jest troszeczkę teorią naciąganą lecz sami uczeni, zajmujący się na co dzień wskazywaniem roślin, z których substancji można by stworzyć zioła, stwierdzają, że rzeczywiście właściwości ziół szwedzkich są niepowtarzalne i wskazują je jako konieczne w przypadku leczenia schorzeń organizmu. W znaczący sposób przyśpieszają one ponoć leczenie.

cząber ogrodowy

Satureja hortensis Foto © Biopix: JC Schou

pieprzyk, dzięcielina (Satureja hortensis)

Pochodzi ze wschodniej części basenu Morza Śródziemnego. Należy do rodziny wargowych (Labiatae), która dostarcza wielu ziół leczniczych (tymianek pospolity, macierzanka piaskowa, szanta, szałwia lekarska, mięta, rozmaryn, lawenda, melisa, hyzop, majeranek, bazylia). Temperatura ich suszenia ma duży wpływ na ilość zachowanych substancji czynnych. Podczas suszenia nie należy przekraczać temperatury 35 st. C., co uchroni substancje lotne (olejki eteryczne) zlokalizowane we włoskach gruczołowych. Spośród licznych odmian cząbru najlepszy jest bałkański (bułgarska czubrica), który ma silniejsze działanie niż cząber uprawiany w Polsce.

Cząber ogrodowy częściej gości w naszej kuchni niż domowej apteczce. Warto jednak docenić korzystne oddziaływanie tego zioła na układ pokarmowy i moczowy.  

Skład i działanie 

Cząber ogrodowy (Satureja hortensis) zawiera olejek lotny, garbniki, sole mineralne i substancje śluzowe. W wyciągu z ziela cząbru stwierdzono także obecność kwasu rozmarynowego o działaniu antyoksydacyjnym, przeciwwirusowym, przeciwbakteryjnym i przeciwzapalnym. W składzie olejku eterycznego znajdziemy przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze fenole (tymol i karwakrol) oraz monoterpeny o działaniu przeciwzapalnym i rozkurczowym.  

geranium – niszczy bakterie i wirusy

Tak pospolicie uprawiane w naszych mieszkaniach geranium, często nazywane również anginką, botanicy określają jako pelargonię szorstką (Pelargonium multifidum). Ojczyzną tej rośliny jest południowa Afryka, zwłaszcza Kraj Przylądkowy gdzie rośnie jako dość duży krzew. W krajach południowej Europy, na Korsyce, w cieplejszych rejonach Rosji i w Bułgarii uprawia się ją na towarowych plantacjach.

U nas geranium w uprawie doniczkowej jest rośliną wieloletnią o gałęzistych, od dołu drewniejących pędach. Ma długoogonkowe, pierzastodzielne, jasnozielone liście. Zarówno młode pędy, jak i liście pokrywają gruczołkowate włoski. Na szczytach łodyg zakwitają grzbieciste, jasnoróżowe kwiatki. Wszystkie części rośliny wydzielają bardzo przyjemny, różanocytrynowy zapach.

Zioła dla dzieci

Siła i moc uzdrawiająca ziół jest bardzo prawdziwa. Każda jedna terapia ziołowa zasugerowana poniżej posiada specyficzne właściwości lecznicze, rozważnie zbalansowane i przystosowane do delikatnego organizmu dziecka.

Naturalne leki ziołowe to nie tabletki wyprodukowane w fabryce. Ziołowe preparaty działają łagodnie na organizm, potrzebując więcej czasu na działanie i zwalczanie dolegliwości. Podczas podawania ziołowego medykamentu dziecku, należy zacząć od małej dawki. Należy obserwować dziecko, jego reakcje na dane zioło oraz jak dane zioło działa na twoje dziecko. Użycie ziół w leczeniu dolegliwości dziecięcych wymaga obserwacji połączonej z dobrym osądem.

Naturalne środki są ogólnie dobrze tolerowane przez dzieci. Większość ziół jest nietoksyczna, z nielicznymi, jeśli w ogóle reakcjami ujemnymi. Jakkolwiek, ważne jest, aby znać działanie i możliwe skutki uboczne zioła zanim zaczniemy podawać je dziecku. Zdarza się, choć jest to bardzo niezwykłe, że niektóre dzieci reagują na dane zioło bólem głowy, bólem żołądka lub wysypką. Jeśli twoje dziecko zareagowało niekorzystnie na zioło, ma objawy wrażliwości na nie, należy zaprzestać podawania dziecku danego zioła.